به دستانم نگاه می کنم
درمانده
یکی در دیگری می‌پیچد
و لبهایم که خاموشند

بی‌نام
آسمان بر بالای من می‌روید

و حتی نزدیک‌تر
بدون نامی
زمین می‌شکفد.

هیچ‌کس روی درختان اسم نمی‌گذارد
من هنوز به درختی برنخورده‌ام
که اسمش سی‌بل باشد
یا درختی که اسمش جودیت باشد
یا درختی به اسم سالومه.

نشنیده‌ام که کسی
نام گلی را بپرسد

بی‌نام از خاک می‌رویند
و فروتن

مثل گرمای
دست‌های تو.

۲
چرا در شهر سانتیاگو
پسرها لبخند می‌زنند
و درختان با مهربانی
به من خوش‌آمد می‌گویند؟

چرا در شهر سانتیاگو
خیابان‌ها به آسمان می‌پرند
و خورشید در پنجره‌های گشوده زندگی می‌کند؟

چرا در شهر سانتیاگو
باد موهایم را
با دست‌های گرمش شانه می‌زند
و گاه لمس می‌کند
گونه و لبم را؟

چرا شهر سانتیاگو
مثل پروانه‌ی وحشت‌زده‌ای
از من می‌گریزد؟
در دل شهرهای ناشناس یخ‌ می‌زنم.

۳
دستم را دراز می‌کنم
در آرزوی لمس،
به سیمی مسی بر می‌خورم
که جریان برق را در خود می‌برد

تکه‌تکه می‌بارم
مثل خاکستر،
فرو می‌ریزم

فیزیک، حقیقت را می‌گوید
کتاب مقدس، حقیقت را می‌گوید
عشق، حقیقت را می‌گوید
و حقیقت، رنج است.

خدای من کجای این رابطه زشت است؟

هفت روز می گذرد، و از آن دلبرک غمگینی که یک هفته پیش پیدایش کرده بودی، خبری نیست. گویی هرگز نبوده، و تو او را برای تنهایی هایت، در ذهنت ساخته ای. گویی او هم بهانه ی دیگری بوده ست، چرا که به قول پروست: عشق، یک سره درمانی ندارد. شاید نباید به مونالیزاها دل بست، مخصوصا به آنهایی که یک دلبستگی عجیبی با برف دارند.

اکنون مونالیزایی در قلب من است، که سیگار می کشد.

زاری می کردند. بعد دهانت را می پوشانی و تند می کنی

قدم هایت را. انگار که آن ابرهای نزار زاری می کردند؟

امکان ندارد. پس چرا این همه خروش،

این نومیدی که ما را به جهنم می‌برد؟

طبیعت پنهان می‌کند شیوه‌هایش را

در نابرادریش، مصیبت. و بعد زودتر

از چیزی که فکرش را می‌کنی، این بعدازظهر که می‌پنداشتی

بعدازظهر آخرالزمان است، هیچ به نظر نمی‌رسد مگر

بعدازظهر سودازدگی، بعدازظهر تنهایی، گمشده

در خاطره: آیینهٔ طبیعت. یا شاید هم که

فراموشش کنی. باران، زاری، گام‌هایت

طنین‌افکن بر سنگفرش. اهمیتی ندارند.

اینک که گریه می‌کنی و می‌گذاری تصویرت محو شود

در شیشه ماشین‌هایی که توقف کرده‌اند

در امتداد ساحل. اما تو نمی‌توانی خودت را گم و گور کنی.

بر مکزیکوسیتی

اما هیچ‌کس حتی نمی‌فهمید.

هوا می‌آورد سم را

از خیابان‌ها و پنجره‌های باز.

تازه غذایت را تمام کرده بودی،

داشتی کارتون‌های تلویزیون را نگاه می‌کردی.

من در اتاق خواب بغلی داشتم کتاب می‌خواندم

که فهمیدم قرار است بمیریم.

با وجود سرگیجه و تهوع، کشاندم خودم را

تا آشپزخانه، و پیدایت کردم روی زمین.

همدیگر را بغل کردیم. پرسیدی چه اتفاقی دارد می‌افتد

و من به تو نگفتم در نقشه مرگ جا گرفته‌ایم

به جایش گفتم که داریم به مسافرت می‌رویم،

یک بار دیگر، در کنار هم، که تو نباید بترسی.

وقتی که رفت،

مرگ حتی چشمانمان را نبست.

یک هفته بعد، یک سال بعد، تو پرسیدی ما چه هستیم؟

مورچه، زنبور، شماره‌های عوضی

در سوپِ گندیدۀ بزرگِ شانس؟

ما انسان هستیم، پسرم، شبیه پرنده‌ها،

قهرمان‌های عامه، پرونده‌های محرمانه.